Филсофия

асноўнымі гаспадарчымі заняткамі новых пляменаў з'яўляліся земляробства і жывелагадоўля, гэта значыць віды гаспадаркі, характэрныя для індаеўрапейцаў.
Арганічным працягам гэтай эпохі быў ранні жалезны век (VII – VI ст. да н. э. – IV – V ст. н. э. ) – пэрыяд далейшага развіцця працэсаў, што адбываліся ў бронзавым веку, стадыя кансалідацыі і замацавання новых культурна-лінвістычных і метаэтнічных супольнасцей – балатаў і славян.
У VIII – IX ст. н. э. адбывалася масавае рассяленне славян у балцкім арэале на тэрыторыі Беларусі. Вялікімі групамі пасяляліся яны спачатку ў раёнах на поўначы ад ракі Прыпяць, у вярхоўях рэк Случ і Арэса, на правым беразе Дняпра, потым на Бярэзіне. Тут знаходзяцца акруглыя курганы, у якіх памерлых хавалі паводле абраду трупаспалення... У выніку славянска-балцкага сінтэзу да IX – X ст. н. э. сфарміроваліся новыя славянскія этнічныя супольнасці, якія неаднарозова ўпамінаюцца ў сярэдневяковых пісьмовых помніках. Тэрыторыя Беларусі займалі ў гэты час дрыгавічы, радзімічы, вялікая група крывічоў.... Радзімічы, як і дрыгавічы, сфарміраваліся ў выніку змешвання славянскага і балцкага насельніцтва, асіміляцыі апошняга. У культуры радзімічаў, як і дрыгавічоў, пераважалі славянскія элементы. Іх мова была славянскай. У “Аповесці мінулых гадоў” неаднаразова адзначаецца іх сваяцтва з заходнімі славянскімі этнічнымі супольнасцямі, у прыватнасці з размешчанымі на тэрыторыі Польшчы (“быша же радимичи от рода ляхов”). Славянскімі элементамі ў культуры радзімічаў былі сяміпярстневыя скроневыя кольцы і кераміка. Славянскія рысы есць і ў пахавальным абрадзе... Матэрыялы археалогіі, мовазнаўства, антрапалогіі сведчаць аб тым, што раннесярэднвяковыя этнічныя супольнасці – дрыгавічы, радзімічы і крывічы – сфарміраваліся ў выніку сінтэзу славянскіх і балцкіх груп насельніцтва. У культуры і мове гэтых этнічных супольнасцей спалучыліся славянскія і балцкія элементы. Іх культуры ўяўлялі сабою новыя цэласці, якасныя новаўтварэнні, у якіх пераважалі славянскія рысы. Таму новыя этнічныя супольнасці былі славянскімі.
Дрыгавічы, крывічы і радзімічы былі перш за ўсе культурнымі супольнасцямі, гэта значыць устойлівымі аб'яднаннямі, што ўзніклі не на аснове дагавору, а сфарміраваліся стыхійна. Яны не плямены і саюзы пляменаў, а пранароды пачатковага этапу раннякласавага грамадства. П.М. Траццякоў назваў іх “народцамі”. Але яны не сфарміраваліся ў народы. Далейшае іх развіцце ажыццяўлялася ў новых эканамічных, палітічных і

культурных умовах. Дрыгавічы, крывічы і радзімічы былі ўцягнуты ў працэс фарміравання новага этнічнага ўтварэння – агульнаўсходнеславянскага народа, этнічная тэрыторыя якога атрымала назву Русь».
Піліпенка М. Ф «Старажытныя этнiчныя супольнасцi
на тэрыторыi Беларусi»

6. «Дух Божий в человечестве, или царство Божие, для своего действительного явления требует совершеннейшей организации, которая и вырабатывается всемирной историей».
Соловьев В. С. «Россия и Вселенская церковь»

7. «Природа в нас начинает не только сознавать себя, но и управлять собою; в нас она достигает совершенства, или такого состояния, достигнув которого, она уже ничего разрушать не будет, а все в эпоху слепоты разрушенное восстановит, воскресит».
Федоров Н. Ф. «Философия общего дела»

8. «Принципом философского воззрения на человеческую жизнь со всеми ее феноменами служит выработанная естественными науками идея о единстве человеческого организма; наблюдениями физиологов, зоологов и медиков отстранена всякая мысль о дуализме человека».
Чернышевский Н. Г. «Антропологический принцип в философии»

9. «Русский дух создал самую русскую землю в бесконечном ее объеме, ибо это дело не плоти, а духа; русский дух утвердил навсегда мирскую общину, лучшую форму общежительности…, русский дух понял святость семьи и поставил ее как чистейшую и незыблемую основу всего общественного здания; он выработал в народе все его нравственные силы, веру в святую истину, терпение несокрушимое и полное смирение».
Хомяков А. С. «О старом и новом»

10. «Знание есть акт внутреннего объединения познающего с познаваемым. То, что для субъекта знания есть истина, то для объекта его есть любовь к нему, а для созерцающего познание (познание субъектом объекта) – красота…»
Флоренский П. А. «Столп и утверждение истины»